De eerste epische gedichten wordt de „Chanson DE Roland“ het vieren heldhaftige akten in de leeftijd van de nederlaag van Charlemagne beschouwd als om het eerste voorbeeld van vroege Franse literatuur.
De renaissance in de 15de eeuw veranderde niet de vorm en de stijl in de literatuur. De Italiaanse humanistbeweging trok een diepe aandacht in het seculaire leven in kunsten en literatuur aan. Het Frans hield zijn onstabiel karakter tijdens deze periode.
Tijdens de 16de eeuw, kwamen Rabelais, Calvin en Montaigne aan de literaire scène met grote invloed op de literatuur met een nieuwe stijl en een disciplinaire manier.
Academie Francaise, werd opgericht in 1635. De taak van de academie was de literatuur, de grammatica, de spelling en de retoriek te regelen en vast te leggen.
De klassieke leeftijd kwam na dit. La Fontaine en Malherbe was eerste. Zij werden gevolgd door Corneille, Moliere en Racine. Het scepticisme en de kritiek waren een gemeenschappelijke eigenschap van deze periode in literatuur.
Dit werd gereageerd door de Franse filosofen van de tijd en rationalism werd opgericht. De logische gedachte werd gebaseerd op het beroemde zeggen van Descartes „ik denkt, daarom ben ik“. Dit was het wordende punt van Westelijke gedachte de moderne leeftijd.
Grote rationalist Diderot compileerde zijn beroemd werk „Encyclopedie“ dat, al menselijke kennis in dit multi-volume meesterwerk poogde systematisch te catalogiseren.
Voltaire, d'Alembert en Rousseau waren ook achter deze nieuwe filosofie.
Jean-Jacques Rousseau introduceerde eerst het concept het „sociale contract“. Deze nieuwe gedachte merkte de wortels van de Grote Franse Revolutie van 1789.
De sterke invloed van Duitse romantische dichter Goethe op de 19de eeuw, heeft tot een nieuwe golf in Franse literatuur geleid. Chateaubriand en de Constante waren eerste Franse romantics. De beweging bereikte aan zijn piek met Victor Hugo. Zijn meesterwerk „Les Miserables werd“ geheel in beslag genomen met zelf en de emoties met een gedetailleerde sociale interactie. Deze era was ook de implicatie van roman als essentieelste literaire verscheidenheid.
Realisme gevolgde romanticism. „Mevrouw Bovary“ van Flaubert is het belangrijkste voorbeeld van deze nieuwe beweging.
Symbolism kwam te voorschijn als nieuwe techniek tegen het eind van de 19de eeuw. Verlaine, Rimbaud en Mallarme waren onder de invloedrijkste van dit nieuwe begrip van literatuur.
Surrealists van de 20ste eeuw bewoog zich in meer abstracte cijfers in hun werken. Breton en Eluard waren eerste twee, van deze moderne vorm van literatuur.
Jean-paul Sartre en Albert Camus door de psychologische en ontological stichtingen van de menselijke aard te onderzoeken creÃërden de filosofie van Existentialism. Sartre was de architect van deze nieuwe invloedrijke filosofie. Camus en later op Simone DE Beauvoir paste het idee in de literatuur in verschillende vormen met een groot succes toe.
Tot slot leidden Alain Robbe-Grillet en Nathalie Sarraute tot een nieuwe beweging in de literatuur; „Nouveau Romein“.
