Één van de kenmerkende eigenschappen van de vroege geschiedenis van Spanje is de opeenvolgende golven van verschillende volkeren die helemaal over het Schiereiland uitspreiden. De eerste om te verschijnen waren de Iberiërs, Libische mensen, die uit het zuiden kwamen. Kwam later de Kelten, typisch Arische mensen, en van het samenvoegen van twee het gevolg er was een nieuw ras, Celtiberians, die, die in verscheidene stammen (Cantabrians, Asturians, Lusitanians) verdeeld gaf wordt hun naam aan hun respectieve geboortelanden. Naast kom aan, aangetrokken door rijkdom te ontginnen, waren Phoenicians, die een aantal handelposten langs de kust, het belangrijkste zijn dat van Cadiz oprichtte. Na dit kwam Griekse kolonisten, die verscheidene steden, met inbegrip van Rosas, Ampurias en Sagunto oprichtten. Phoenicians, in hun
strijd tegen de Grieken, nodigde Carthaginians uit, die, onder de orden van Hamilcar Barca, bezit van het grootste deel van Spanje namen. Het was op dit ogenblik dat Rome een grensgeschil ter verdediging van de gebieden van Griekse invloed ophief, en zo beguan in het Schiereiland de Tweede Punic Oorlog, die het lot op dat ogenblik van de wereld besliste. Na de Roman overwinning, begon Publius Cornelius Scipio, Africanus, met de verovering van Spanje, die onder Roman regel voor zes eeuwen moest zijn.
Zodra het Schiereiland volledig was onderworpen, was het Romanized zodanig dat produceerde het schrijvers van de gestalte van Seneca en Lucan en dergelijke eminente keizers zoals Trajan en Hadrian.
Rome verliet in Spanje vier krachtige sociale elementen: de Latijnse taal, Roman wet, de gemeente en de Christelijke godsdienst.
Na de val van het Roman Imperium, gingen Suevi, Vandalen en Alans Spanje in, maar zij werden verslagen door Visigoths die, tegen het eind van de 6de eeuw, vrijwel het geheel van het Schiereiland heeft bezet.
Aan het begin van de 8ste eeuw gingen de Arabieren van het zuiden binnen. Zij veroverden vlug het land behalve een klein bolwerk in het Noorden dat de aanvankelijke springplank voor de Herovering zou worden, die niet tot acht later eeuwen werd voltooid. De periode van Moslimslingering is verdeeld in drie periodes: de emiraat (711 tot 756), Caliphate (756-1031) en Reinos DE Taifas (kleine onafhankelijke koninkrijken) (1031 tot 1492).
In 1469, bereidde het huwelijk van de Katholieke Monarchen, Isabella van Castilla en Ferdinand van Aragon, de manier voor de unie van twee kigdoms voor en merkte het openen van een periode van het kweken van succes voor Spanje, aangezien tijdens hun regeer, Granada, het laatste bolwerk van de Arabieren in Spanje, werd veroverd en, tezelfdertijd in het zelfde historische jaar van 1492, caravels die door de Kroon van Castilla onder het bevel van Christoffel Colombus Ontdekt Amerika wordt verzonden. De Canarische Eilanden werden een deel van Spaans grondgebied (1495), de hegemonie van Spanje in het Middellandse-Zeegebied, aan het nadeel van Frankrijk, werden bevestigd met de verovering van het Koninkrijk van Napels, en Navarre werd opgenomen in het Koninkrijk.
De volgende twee eeuwen, zestiende en zeventiende, getuigden de bouw en apogee van het Spaanse Imperium met als resultaat dat het land, onder de hoge bescherming van Austrias, werd de belangrijkste macht van de wereld, en de Europese politiek voorzag op het van een scharnier.
De oorlog van Successie aan de Spaanse Kroon (1701-1714) merkte het eind van de dynastie van Habsburg en de komst van de Bourbon. Het Verdrag van Utrecht in 1713 formaliseerde het Britse beroep van de Rots van Gibraltar, dat tot een anachronistische koloniale situatie leidt die nog vandaag voortduurt en het enige geschil tussen Spanje en het Verenigd Koninkrijk vormt.
In 1808 werd Joseph Bonaparte geïnstalleerdd op de Spaanse troon, na de Napoleonic invasie, hoewel de woeste weerstand van de Spaanse mensen in de restauratie van de Bourbon in de persoon van Fernando VII. culmineerde.
In 1873, regeert het memorandum van Amadeo van Savooiekool die met zijn abdicatie wordt gebeëindigd, en de Eerste Republiek werd afgekondigd. Nochtans, militaire herstelde pronunciamiento in 1875, de monarchie en Alfonso XII werd afgekondigd Koning van Spanje. Hij werd opgevolgd in 1886 door zijn zoon Alfonso XIII, hoewel zijn moeder Koningin Maria Cristina van Habsburg als regent tot 1902 handelde, toen hij koning werd bekroond.
Voorafgaand aan dit, resulteerde een korte oorlog met de Verenigde Staten in het verlies van Cuba, Puerto Rico en de Filippijnen, in 1898, waarbij de ontbinding van het Spaanse imperium wordt voltooid overzee.
In de gemeentelijke verkiezingen van 12 April, 1931, werd het duidelijk dat in alle grote steden van Spanje de kandidaten die de Monarchie steunden zwaar waren verslagen. De grootte van de stemming van de Republikein in steden zoals Madrid en Barcelona was enorm. In landdistrics bereikte de Monarchie genoeg zetels om voor hen een meerderheid in de natie te beveiligen als geheel. Maar het was goed - geweten dat in het land „caciques“ nog genoeg krachtig waren om een eerlijke stem te verhinderen. Tegen de avond van de dag na de verkiezingen, verzamelden de grote menigten zich in de straten van Madrid. De meest vertrouwde op vrienden van de koning adviseerden hem om het kapitaal te verlaten zonder uitstel, om bloedvergieten te verhinderen. Dientengevolge, verliet Alfonso XIII Spanje en de Tweede Republiek werd gevestigd in 14 April. Tijdens zijn leven van vijf jaar, werd het bereden met al soort politieke, economische en sociale conflicten, die onverbiddelijk adviezen in twee onverzoenlijke kanten verdeelden. Het klimaat van het kweken van geweld culmineerde op 18 Juli 1936 in het militaire toenemen die een tragische burgeroorlog werd die niet tot drie later jaar beëindigde.
Op 1 Oktober, 1936, Algemene nam Franco over als Staatshoofd En bevelhebber-in-Leider van de Strijdkrachten. De Spaanse Staat kwam in een periode van de brutale dictatuur van veertig jaar terecht, waarin het politieke leven van het land door de onwettigheid van alle politieke partijen met uitzondering van de Nationale Beweging werd gekenmerkt. Franco stierf in 1975, brengend aan een eind een periode van Spaanse geschiedenis en openend de manier voor de restauratie van de monarchie met de stijging voor de Troon van de huidige Koning van Spanje, Juan Carlos I DE Borbon y Borbon.
De jonge monarch vestigde zich spoedig als resolute motor voor verandering in een westelijk-stijldemocratie door middel van een voorzichtig proces van politieke hervorming die als zijn uitgangspunt de wettelijke structuur Francoist vergde. Adolfo Suarez, de eerste minister van de tweede Overheid van de Monarchie (juli 1976) voerde met bepaling en vaardigheid uit - hoewel geholpen, zeker, door een ruime sociale consensus de zogenaamde overgang aan democratie die, na het gaan door verscheidene stadia (erkenning van basisvrijheden, politieke partijen, met inbegrip van de communistische partij, de vakbonden, een amnestie voor politieke inbreuken, enz.), in de eerste democratische parlementaire verkiezingen in 41 jaar, op 15 Juni, 1977 culmineerde. Dientengevolge gevormd Cortes besliste een constituerend proces te beginnen dat met de goedkeuring van een nieuwe Grondwet besloot, die door universele stemming, op 6 December, 1978 wordt bekrachtigd.
Tussen 1980 en 1982, keurden de gebieden van Catalonië, het Baskische Land, Galicië en Andalusia statuten voor hun eigen zelf-overheid goed en verkozen hun respectieve parlementen. In Januari 1981, trad de eerste minister, Adolfo Suarez, en werd opgevolgd door Leopoldo Calvo-Sotelo af.
Op 27 Augustus, 1982, legde calvo-Sotelo aan de Koning een besluit voor de ontbinding van het Parlement en het roepen van een algemene verkiezing dat op 28 moet worden gehouden Oktober voor. De overwinning van de opiniepeilingen ging naar de Spaanse Socialistische Partij van de Arbeider (PSOE) en zijn secretaris-generaal, Felipe Gonzalez. De socialisten verkregen 202 zetels uit 350 waaruit het Lagere Huis en ongeveer 48% van de populaire stemming bestaat. Felipe Gonzalez werd verkozen eerste minister (2 December) na de parlementaire stemming van inhuldiging. De belangrijkste verliezers waren de Unie van het Democratische Centrum - dat na de afvalligheid van een aantal zijn leden en Spaanse Communistische Partij heeft verdeeld (PCE). De populaire Alliantie, de waarvan voorzitter Manuel Fraga Iribarne was, maakte aanzienlijke aanwinsten (106 zetels en ongeveer 26% van de stemming).
De verdere algemene verkiezingen van 1986, 1989 en 1993 werden ook gewonnen door de Spaanse Socialistische Partij en consolideerden de positie van de Populaire Partij, die door Jose Maria Aznar, als tweede grootste politieke macht in het land wordt geleid.
Spanje en Portugal maken samen omhoog het Iberische Schiereiland, meest westelijk van de drie belangrijkste schiereilanden van zuidelijk Europa. Het vormt enorme octagonal promontory bij extreem S.W. van het Continent. Het is gesitueerd in een gematigde streek, tussen 43 47 ' 24 '' N. (Estaca DE Bares) liggen, en 36 00 ' 03 '' die S. (Punta DE Tarifa), breedte en tussen 7 00 ' 29 '' E. (Cabo DE Creus), en 5 36 ' 40 ' W. (Cabo DE Tourinan), lengte. Spanje bezet vier vijfden van de 580.825 vierkante kilometers die omhoog het totale gebied van het Schiereiland maken. Het grenzen aan het noorden op de Golf van Biskaje, Frankrijk en Andorra, aan het oosten, op de Middellandse Zee, aan het zuiden, op de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan, en aan het westen, op de Atlantische Oceaan en Portugal.
Met betrekking tot veel andere landen van de wereld Spanje, met zijn oppervlakte van 505.957 vierkante kilometers, neemt slechts een klein deel van de kaart op. In termen van het Europese continent, echter, is Spanje het derde grootste land na de Gemeenschap van Onafhankelijke Sates en Frankrijk.
De bovengenoemde oppervlakte omvat het grotere deel van het Iberan Schiereiland, zowat 493.486 vierkante kilometers een totaal van 580.760 die door Portugal voltooiden, evenals sq 4.992. kms. dat maak omhoog de Balearen liggend aan het Oosten van het schiereiland, en sq 7.447. kms. contituted door de Canarische Eilanden, die meer dan 1.000 kms worden gevonden. zuiden van het Schiereiland, enkel van de kust van Afrika.
Deze laatste vormt een deel van de eilandketting die tot Amerika via de centrale Atlantische route leidt. Twee Spaanse steden in het noorden van Afrika vormen ook een deel van de natie, Ceuta met sq 18. kms. en Melilla met 14 kms.
